Pirat, piraci z Karaibów

Piractwo istniało bodajże od początku powstania transportu morskiego. Piratami zwykło się nazywać ludzi, którzy napadali w celach rabunkowych na inne statki, z wykorzystaniem własnej łodzi, albo też cele przybrzeżne – forty, a nawet małe miasta. Zdecydowanie najczęściej obiektem zainteresowania piratów stawały się floty handlowe. To z łupiestwa i kradzieży piraci czerpali korzyści. Potrafili żyć na morzu przez wiele miesięcy nie zawijając do portu.  Piractwo rozwijało się najbardziej dynamicznie za sprawą Berberów w XVI i XVII wieku, którzy atakowali hiszpańskie galeony. Grabili głównie statki przewożące złoto i srebro. Opowieści o piratach i ukrytych przez nich skarbach obrosły legendą, która stała się podstawą do stworzenia wielu scenariuszy hitów kinowych, czego najlepszym przykładem jest seria „Piraci z Karaibów”.

Atrybutem piratów i ich znakiem rozpoznawczym była czarna bandera z namalowaną białą czaszką i skrzyżowanymi piszczelami. Co ciekawe, piraci grasujący na Karaibach tak naprawdę wcale nie potrafili dobrze żeglować. Po złupieniu statku porzucali go. Może dlatego tak wiele powstało „statków-widmo”, które pływały po oceanach bez załogi na pokładzie.

Strój Pirata składa się z koszuli z krótkimi, czarnymi rękawami oraz pasem, który jest przeciągnięty od prawego barku do lewego biodra. Piraci wykorzystywali tego rodzaju pasy jako element, w którym można było schować kompas, nóż, albo sztylet. Drugą częścią stroju są długie, czerwono-czarne spodnie, które powinny być włożone w ciemne, najlepiej skórzane buty.  Na głowie pirat musi mieć kapelusz, koniecznie z szerokim rondem, a na szyi chustę. Dla bardziej mrocznego wizerunku na jedno oko można założyć dodawaną opaskę. Atrybutem stroju jest miecz, niezbędne narzędzie walki dla pirata.