Gejsza - termin składa się on z wyrazu gei (sztuka) i sha (człowiek). Tak więc chodzi tu o kogoś uprawiającego tradycyjne japońskie sztuki, innymi słowy - artystę. Gejsze są mistrzyniami w sztuce konwersacji, tańca, śpiewu i gry na tradycyjnych instrumentach japońskich. Zajmują się też kaligrafią, ikebaną i innymi sztukami japońskimi. Zanim kobieta zostanie gejszą musi przejść sześcioletni okres bycia maiko. (za: wikipedia.org)

Dobrze wykształcona gejsza umie również kaligrafować, układać kwiaty (ikebana) i recytować klasyczną literaturę japońską. Do tego musi być jeszcze tylko zabawna, seksowna i towarzyska. To tyle... Gejsze specjalności swych uczą się od wczesnych lat dziecięcych (niektóre już od piątego roku życia, np. tańca), aby mogły sprostać oczekiwaniom okāsan (tj. matka w świecie gejsz) oraz przyszłych gości. strony.aster.pl

Gejsze zamieszkują w domach zwanych okiya (w Tokio geishaya), a chadzają na przyjęcia głównie do tradycyjnych herbaciarni ochaya. Gejsze są ekspertkami w zakresie cha-no yu (ceremonii herbacianej). Początkowo ubierały się bardzo skromnie, choć ze smakiem i chlubiły się sugao czyli twarzą bez makijażu. W opinii Japończyków uchodziły za ideał bijin (pięknej kobiety). Gejsze odgrywały znaczącą rolę w gospodarce i polityce Japonii. W epoce Meiji mówiono, że ambitny urzędnik powinien mieć dwa cele w życiu: wziąć za żonę gejszę i zostać ministrem. Jednak nawet gejsze nie będące żonami urzędników posiadały ogromne wpływy. Pod koniec XX wieku popularność gejsz spadła. Teraz zaczynają się nimi interesować bogaci klienci zagraniczni, ale ich przyszłość nie jest pewna. Odegrały znaczącą role w kształtowaniu się kultury japońskiej. (za: wikipedia.org)

Gejsze, dzielą się na dwie grupy: Maiko oraz Geiko. Maiko, to praktykantka, która dopiero poznaje świat gejsz. Jest to młoda dziewczyna, często nastolatka, która obserwuje i uczy się roli gejszy. Nabywa ona doświadczenia głównie poprzez uczestnictwo w przyjęciach i festiwalach tańca. Maiko wyróżnia niesamowicie kolorowe kimono z szerokimi rękawami, sięgającymi ziemi, oraz mnóstwo ozdób we włosach. Młoda gejsza musi wyglądać kolorowo, słodko i niewinnie. Geiko natomiast, to starsza, doświadczona już gejsza. Jej kimono nie jest już tak kolorowe, a włosów nie zdobią już dziesiątki grzebieni i spinek, za to strój zostaje w specjalny sposób związany pasem obi. Taka kobieta staje się piękną, dystyngowaną, poważną Geiko. Praktykantka staję się dorosłą gejszą w momencie wywinięcia kołnierza w kimono, robi się to, dlatego, że w Japonii mężczyźni mają słabość do odsłoniętego karku, a przecież gejsza musi się podobać.

Makijaż:  Sposób, w jaki gejsze bielą twarz zaczerpnięty został od nielegalnych, japońskich prostytutek, którymi były najczęściej biedne kobiety, na co dzień zajmujące się wyrobem węgla drzewnego, które zakrywały brud i blizny grubą warstwą pudru. Stąd właśnie blady wygląd twarzy gejszy.

Fryzura:  Jest tak samo istotna i niezwykła jak makijaż. Tradycyjna fryzura gejszy nazywa się wareshinobu i jest bardzo strojna oraz ozdobna. Noszą ją tylko młode gejsze Maiko, Geiko nie używają w swoich fryzurach tych wszystkich ozdób. Fryzura ta jest niesamowicie skomplikowana do zrobienia i trudna w pielęgnacji, dlatego też współczesne gejsze używają peruk, które nakładają na swoje własne włosy.

Strój:  Ubiór gejszy składa się z trzech części: nagajuban, kimona i obi. Nagajuban to szata noszona pod kimono, natomiast obi to pas, którym Geiko związują ubranie, może on mieć długość nawet sześciu metrów. Chociaż samo kimono, jest na pewno przepiękne, to nie ma za bardzo, czego zazdrościć gejszom, dlatego, że może ono ważyć nawet dwadzieścia kilogramów. Gejsze nie noszą bielizny, aby nic nie odznaczało się pod ich szatami. Skarpetki są zazwyczaj o numer mniejsze, żeby nie marszczyły się w butach, których koturn nie jest niższy niż piętnaście centymetrów. (za: turystyka.wp.pl)