Strój Faraona, Egipcjanina.

Faraon – jedno z określeń władcy starożytnego Egiptu, używane przez Greków (będące zniekształconą wersją greckiego peer-aa – 'wielki dom'). Termin ten pojawił się w XVI wieku p.n.e., gdy Egipt wkroczył w okres silnej ekspansji terytorialnej pod rządami XVIII dynastii. (za: wikipedia.org).

Określenie "faraon" używane było w stosunku do egipskich władców. Egipt swoich pierwszych króli po pewnym czasie czcił jako bogów, przy czym na ten temat nie ma niezbitych dowodów. Pierwszym władcą Egiptu był Menes, natomiast przez kolejne 3.000 lat Egipt miał ponad 170 władców, w tym kilka kobiet, które nosiły jednak miano "król Egiptu". (za: www.egipt.endi.pl).

Faraon był bogiem na ziemi, czyli królem; należał do niebios i był pośrednikiem pomiędzy poddanymi a panteonem. Faraon to wcielenie Pana Niebios Horusa, przedstawianego w postaci sokoła z rozpostartymi skrzydłami, a później również synem boga Re. Po śmierci faraona stawał się Ozyrysem. (za: wikipedia.org).

Władza faraona miała charakter świecko-religijny. Oprócz sprawowania rządów pełnił on funkcję kapłana - jedynego prawdziwego kapłana i namiestnika bogów na Ziemi. Faraon stawał się boski podczas koronacji - ceremonii wymyślonej przez Egipcjan. Największą władzę i autorytet wśród ludu miał faraon za czasów Starego Państwa, zwłaszcza IV dynastii. Aspekt religijny rządów przyczyniał się do umacniania władzy nad ludem - robotnicy z wielkim zapałem i oddaniem pracowali przy budowie piramid, ponieważ wiedzieli, że splendor, w jakim faraon będzie odchodził w zaświaty zapewni zbawienie i nieśmiertelność również całemu ludowi. Faraon osobiście odprawiał ceremonie i rytuały w świątyni, zwłaszcza w czasie świąt. Oprócz pełnienia obowiązków związanych z obrzędami religijnymi, faraon brał czynny udział w życiu świeckim swojego państwa. Poddani mieli dobry kontakt ze swoim władcą - często widywano go w czasie różnych uroczystości i imprez o charakterze świeckim, lub podróżującego łodzią po Nilu. Nie można jednak było się z nim spoufalać. Obowiązywała zasada nietykalności faraona - kto ośmielił się ją naruszyć spotykała go sroga kara, a nawet śmierć. Zasady etykiety dotyczyły też zwracania się do króla - należało mówić o nim w trzeciej osobie używając określenia "Jego Majestat". (za: www.egipt.webd.pl)

Strój faraona i Egipcjanina: Władcy w starożytnym Egipcie na co dzień nie różnili się ubiorem od swoich poddanych. Egipcjanie nosili zwykle przepaskę na biodrach, pozostałe części stroju były bardzo skąpe, utkane z delikatnych i przewiewnych tkanin. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety nosili rodzaj spódnicy, której fałdy zbierano z przodu i wkładano za pas. O wartości i elegancji stroju świadczyła jakość materiału i precyzja ułożenia fałd. Tors u mężczyzn najczęściej pozostawał nagi, kobiety wkładały na ramiona krótką pelerynkę, której dolne krańce związywano i przytrzymywano spódnicą. Sławną w całym starożytnym świecie biel egipskich tkanin uzyskiwano poprzez wystawianie na światło słoneczne utkanego materiału. Na stopy wkładano proste sandały z drewna i utwardzonej skóry, które chroniły przed gorącym piaskiem.

Dla Egipcjan bardzo ważne były ozdoby głowy i szyi. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety ze względów higienicznych golili głowy i nosili długie, sięgającą do ramion peruki. Jedynie ludzie młodzi lub biedni zachowywali naturalne włosy. Peruki robiono z naturalnych włosów usztywnionych domieszką włókien palmowych. Farbowano je na czarno, czerwono lub niebiesko, skręcano w misterne pukle, często też we włosy wplatano kolorowe taśmy, kwiaty i spirale ze złota. Modne kobiety podczas uroczystości na czubku głowy umieszczały pachnidła, uformowane w kształcie stożków, które roztapiały się stopniowo pod wpływem ciepła. Szyję i dekolt Egipcjanki zakrywały i jednocześnie ozdabiały wspaniałymi ciężkimi naszyjnikami, do ich wyrobu najczęściej używano kamieni w kolorze białym lub jasnoniebieskim. Często klejnotami zdobiono nie tyko szyję, ale również perukę.

W najdawniejszych czasach, gdy państwo egipskie było podzielone na Górny i Dolny Egipt, władcy Dolnego Egiptu nosili czerwone korony w kształcie wydłużonej przepaski. Władców Górnego Egiptu można było poznać po koronie w kształcie białego wysokiego stożka. Po połączeniu się obydwu państw władający całością faraon nosił koronę składającą się ze złączonych dwóch starszych koron Dolnego i Górnego Egiptu i ozdobioną rzeźbą kobry - świętego węża. Biorąc udział w wojennej paradzie, faraon nakładał na głowę koronę w innym kolorze, najczęściej błękitną. Do naszych czasów nie zachowała się żadna taka korona, ale prawdopodobnie zrobiona była z utwardzonej, malowanej skóry lub specjalnej lekkiej masy, w skład której wchodziły włókna papirusu. Według wierzeń Egipcjan, faraon po śmierci stawał się bogiem. Korony egipskich bogów były bardzo podobne do korony faraona, różniły się jednak szczegółami, pozwalającymi na rozróżnianie bóstw, np. bóg Re miał na koronie dysk słoneczny, a Izyda krowie rogi. Symbolami władzy faraona były również: sztuczna, przyprawiana podczas ceremonii broda (zapewne wykonana z drewna), zakrzywiona laska i trójrzemienny bicz. Podczas uroczystości perukę żony faraona ozdabiała figura sępa, faraon i kapłani wkładali bogato zdobione płaszcze.

(za: www.wiw.pl)